มองเห็นอะไรกันเอ่ย?
บอกตรงๆจากใจเลย... เเว๊บแรกโอ๋มองเห็นจุดดำ มันช่างเด่นชัดอยู่บนพื้นหลังสีขาว
และโอ๋ก็ได้ใช้ชีวิตโดยมองจุดดำ โดยเฉพาะของคนอื่นตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้นยังทำพฤติกรรมตามจุดดำของคนอื่นโดยอัตโนมัติ ทั้งๆที่รู้ว่ามันแย่อีกต่างหาก
ปากก็บอกว่ามันไม่ดี แต่กลับทำตาม... เอ๊ะยังไงกัน?
พอทำแล้วก็รู้สึกไม่ดี รู้สึกผิด แล้วก็โทษตัวเองต่างๆนานา แต่ก็ยังทำ... ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
จนมาถึงวันนี้ โอ๋ได้คุยกับตัวเอง เถียงกับตัวเอง วิเคราะห์กับตัวเอง... (คงไม่คิดว่าโอ๋บ้ากันใช่ป่ะ?)
แล้วถามตัวเองว่า... พอได้รึยังกับสิ่งเหล่านี้
พอได้รึยังกับความดีจอมปลอม
พอได้รึยังกับการสร้างภาพให้ตัวเองดูดี
พอได้รึยังกับการหลอกลวง โดยเฉพาะกับตัวเอง
เราจะไปสอนใครได้ถ้าเรายังไม่รักตัวเองอย่างแท้จริง
เราจะไปสอนใครได้ถ้าเรายังไม่เคารพตัวเองเลย
เราจะไปสอนใครได้ถ้าตัวเราเองยังไม่ซื่อสัตย์แม้กระทั่งตัวเอง
จนได้คำตอบกับตัวเองว่า
"มันถึงเวลาแล้วที่โอ๋จะปฏิวัติตัวเองใหม่"
"มันถึงเวลาแล้วที่เราจะรักและซื่อสัตย์กับตัวเราเองอย่างแท้จริง"
"มันถึงเวลาแล้วที่จะทำตามพื้นที่สีขาวอันกว้างใหญ่"
"มันถึงเวลาแล้วที่เราจะพูดได้อย่างเต็มปากเวลาไปบอกใคร สอนใคร"
"มันถึงเวลาต้องเผชิญสิ่งที่เราหลีกหนี ไม่ยอมรับกับมันมาตลอดชีวิต"
"มันถึงเวลาแล้ว"
มองพื้นที่สีขาว... โฟกัสจุดดีของคนอื่น
มองจุดดำของตัวเอง... และเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้น
ถึงเวลาแล้ว
#ฉันโตแล้วฉันคิดเป็นนะ
