>>ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณ<<

วันนี้ (19 สิงหาคม 2558)
เป็นวันที่โอ๋มีความสุขมากๆๆ

หลังจากที่ได้รับโอกาสให้จัดอบรมให้กับเยาวชน (ที่พลาดพลั้ง)
โอ๋ทั้งตื้นเต้น ดีใจ แล้วก็แอบเครียดอยู่หลายวัน คิดแล้วคิดอีก หาข้อมูลเพิ่มเติมว่าโอ๋จะเข้าไปช่วยเด็กเหล่านี้ได้ยังไง
แล้วก็แอบหวั่นๆ อยู่ในใจ (แอบกลัวๆ เล็กๆ) เนื่องจากเสียงลือเสียงเล่าอ้างที่ได้ยินมา

แต่เป็นเพราะเสียงลือเสียงเล่าอ้างเหล่านั้น ทำให้โอ๋เตรียมตัวแล้วเตรียมตัวอีก และตั้งรับกับสิ่งที่จะเจอล่วงหน้า 555

เริ่มตั้งแต่เจอเข้าไปในสถานพินิจ เห็นบรรยายกาศภายในเงียบสงบ มีจัดอบรมให้เด็กบางส่วนอยู่ด้วย

เดินมาเรื่อยๆๆ จนถึงโรงยิมสถานที่ที่จัดอบรมให้เด็กๆกลุ่มนี้ (เค้าบอกว่าเป็นกลุ่มพิเศษมากๆ)  มีเด็กบางส่วนมาเก็บกวาดสถานที่ และเด็กส่วนใหญ่กำลังทยอยๆกันมา

เมื่อถึงเวลาแสดงจริง... โอ๋เริ่มต้นทักทายด้วยความตื้นเต้น ปนกับทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เพราะรู้สึกถึงสภาวะสูญญากาศระหว่างตัวเองกับเด็กๆ

สิ่งที่ทำได้ตอนนั้นคือ... การแสดงต้องดำเนินต่อไป พร้อมกับปรับกลยุทธ์ของตัวเอง แล้วช่วงเวลานั้นเองมีหลายสิ่งที่ชาญ (เป็นทั้งเพื่อน ทั้งโค้ช ทั้งครูของโอ๋) เคยบอกแว้บบบบเข้ามา  เพิ่มรอยยิ้มและความเป็นมิตร หลังจากนั้นเริ่มเข้าฟอร์ม ทุกอย่างไหลลื่น แม้เจอสิ่งที่ไม่คาดคิด โอ๋พยายามปรับตัวเเละแก้ไขสถานการณ์ในตอนนั้นได้ดีขึ้นๆ

จากเริ่มต้นที่รู้สึกถึงสภาวสูญญากาศ...
สักพักก็สัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรที่เด็กๆมอบกลับมา...
สัมผัสได้ถึงเเววตาที่เป็นประกายแห่งความหวัง และเด็กๆตั้งใจและให้ความร่วมมือในการทำกิจกรรมทุกอย่างดีมากๆๆๆ

แม้ตอนแรกอาจจะเกร็งกันทั้งโอ๋ ทั้งเด็ก แต่สุดท้ายเลย แววตาแห่งความหวัง แววตาแห่งความฝันของเด็กๆทำให้โอ๋มีความสุขมากๆ ความเครียดความเหนื่อยหายไปเป็นปริทิ้งเลย...

โอ๋เชื่อมั่นว่าพวกเขา... สามารถเป็นคนดีของครอบครัว เป็นคนดีของสังคม และสร้างความภาคภูมิใจให้ตัวเขาเองได้

ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ