มองเห็นอะไรกันเอ่ย?

มองเห็นอะไรกันเอ่ย?

บอกตรงๆจากใจเลย... เเว๊บแรกโอ๋มองเห็นจุดดำ  มันช่างเด่นชัดอยู่บนพื้นหลังสีขาว

และโอ๋ก็ได้ใช้ชีวิตโดยมองจุดดำ โดยเฉพาะของคนอื่นตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้นยังทำพฤติกรรมตามจุดดำของคนอื่นโดยอัตโนมัติ ทั้งๆที่รู้ว่ามันแย่อีกต่างหาก 

ปากก็บอกว่ามันไม่ดี แต่กลับทำตาม... เอ๊ะยังไงกัน? 

พอทำแล้วก็รู้สึกไม่ดี รู้สึกผิด แล้วก็โทษตัวเองต่างๆนานา  แต่ก็ยังทำ... ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

จนมาถึงวันนี้ โอ๋ได้คุยกับตัวเอง เถียงกับตัวเอง วิเคราะห์กับตัวเอง... (คงไม่คิดว่าโอ๋บ้ากันใช่ป่ะ?)

แล้วถามตัวเองว่า... พอได้รึยังกับสิ่งเหล่านี้
พอได้รึยังกับความดีจอมปลอม
พอได้รึยังกับการสร้างภาพให้ตัวเองดูดี
พอได้รึยังกับการหลอกลวง โดยเฉพาะกับตัวเอง

เราจะไปสอนใครได้ถ้าเรายังไม่รักตัวเองอย่างแท้จริง

เราจะไปสอนใครได้ถ้าเรายังไม่เคารพตัวเองเลย

เราจะไปสอนใครได้ถ้าตัวเราเองยังไม่ซื่อสัตย์แม้กระทั่งตัวเอง

จนได้คำตอบกับตัวเองว่า
"มันถึงเวลาแล้วที่โอ๋จะปฏิวัติตัวเองใหม่"

"มันถึงเวลาแล้วที่เราจะรักและซื่อสัตย์กับตัวเราเองอย่างแท้จริง"

"มันถึงเวลาแล้วที่จะทำตามพื้นที่สีขาวอันกว้างใหญ่"

"มันถึงเวลาแล้วที่เราจะพูดได้อย่างเต็มปากเวลาไปบอกใคร สอนใคร"

"มันถึงเวลาต้องเผชิญสิ่งที่เราหลีกหนี ไม่ยอมรับกับมันมาตลอดชีวิต"

"มันถึงเวลาแล้ว"

มองพื้นที่สีขาว... โฟกัสจุดดีของคนอื่น
มองจุดดำของตัวเอง... และเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้น

ถึงเวลาแล้ว

#ฉันโตแล้วฉันคิดเป็นนะ